Zeswatajmy ich! ~ cz.2

***Miranda***

Wraz z Marie, poszłam na zakupy o które poprosił nas Jerry. Cały czas zastanawiałam się nad tym, dlaczego Ashe, Lavi i Allen tak szybko poszli.

- Martwisz się czymś? – Spytał nagle Marie. Trochę się wystraszyłam.

- A… Nie, tylko myślę nad tą ucieczką Ashe… - Uśmiechnęłam się zakłopotana.

- Może musiała jeszcze coś zrobić?

- Może… Ale Lavi’ego i Allen’a pchała jak najmocniej mogła.

- Nie przejmuj się. Nikt nigdy do końca nie zrozumiał i nie zrozumie Ashe.

- Może masz rację… - Znów się uśmiechnęłam i dalszą drogą rozmawialiśmy o wszystkim i niczym. Kiedy doszliśmy do sklepu i zrobiliśmy potrzebne zakupy, zaczęliśmy powoli wracać do Zakonu.

W połowie drogi… Wywaliłam się!

- Ach, przepraszam, Marie!

- Nic się nie stało, przecież zakupy da się pozbierać. – Uśmiechnął się.

- Przepraszam! Przepraszam! – Byłam bliska płaczu. Siedziałam na kolanach i miałam twarz zakrytą dłońmi. W pewnym momencie Marie położył rękę na moich plecach i mnie głaskał.

***Ashe***

Razem z Królikiem i Allen’em, staliśmy za drzewem i obserwowaliśmy.

- No już! Przytul ją! – Powiedziałam na tyle cicho, żeby Miranda i Marie mnie nie usłyszeli, ale towarzysze tak.

- Tobie się chyba serio nudzi… - Odezwał się Królik.

- Zamknij się, zającu.

- Zając? To już nie jestem królikiem?

- I to ma długie uszy, i to ma długie uszy, więc ja różnicy nie widzę.

- Ale jedno jest udomowione, a drugie nie.

- No, a ty jesteś w połowie taki i, w połowie taki, więc jesteś zarówno królikiem jak i zającem.

- A ty mendą.

- Zające głosu nie mają, więc siedź cicho.

- Mendy też.

- Uspokójcie się! – W końcu wkurzył się Allen. – Przez was straciliśmy Mirandę i Marie z oczu!

- To jego wina!

- Moja?! To TY zaczęłaś, nie ja!

- Ale to ty kontynuowałeś!

- Zachowujecie się jak dzieci… - Westchnął Allen.

- A ty niby z Kandą jesteście lepsi? – Popatrzyłam na niego wrogo.

- Ale to co innego!

- Nie, to dokładnie to samo. – Wtrącił się Królik.

Potem już tylko Królik i Allen zaczęli się kłócić, a ja patrzyłam na boki. Pełno ludzi się koło nas zebrało, ale chyba wszyscy się bali podejść i nas rozdzielić. Nie dziwię się, wokół Allen’a i Królika była ciemna aura wściekłości.

- Ej! Dobra, spokój! Ludzie się na nas gapią… - Na te słowa na chwilę poprzestali się kłócić i rozejrzeli dookoła. – Wracajmy do Zakonu.

Oni kiwnęli tylko głowami i ruszyliśmy w drogę powrotną. Szkoda, że nie udało się do końca obserwować poczynań Mirandy i Marie, ale było blisko. W czasie marszu, pogodziliśmy się.

- Więc co robimy dalej? – Spytał Lavi.

- Hm… Zobaczymy, na razie nie mam pomysłu. Ale na pewno ich zeswatam! – W tym momencie wpadłam na Generała Tiedoll’a i Kandę.

- Ohayo Kanda, Dzień dobry Generale. – Zaczął Allen.

- Co ty knujesz? Kogo chcesz zeswatać? – Na twarzy Kandy malowało się zdenerwowanie.

- Nie twój interes, Kanda. – Odpowiedział za mnie Allen. Znowu się zaczyna.

- Nie ciebie pytam, moyashi[1].

- Mam na imię Allen, baka Kanda[2].

- Oi[3], uspokójcie się. – Wtrącił się Lavi.

- Zamknij się, bo utnę ci łeb! – Krzyknęli jednocześnie.

- Generale Tiedoll, niech pan coś zrobi! – Zwróciłam się do Generała i jednocześnie mistrza Kandy.

- Wybacz, ale nawet ja nie mogę nic zrobić.

- Dobra, więc już nie żyją. – Powiedziałam i stanęłam między Kandą i Allen’em. – Uspokójcie się wreszcie! Kanda, ile ty masz lat? Jesteś starszy od Allen’a, powinieneś dawać mu przykład. Allen, jeszcze niedawno wkurzyłeś się na mnie i Lavi’ego, że zachowujemy się jak dzieci, a teraz sam nie jesteś lepszy. Więc oboje z łaski swej, zamknijcie się.

- Tsk. – Oboje na mnie syknęli (jak zawsze), ale zrezygnowali z kłótni.

- Kogo chcesz zeswatać, Ashe? – Spytał Generał.

- E… A może o tym zapomnimy? – Uśmiechnęłam się blado.

- Tchórz. – Powiedział Kanda.

- Urusai, bakayaro[4].

- Co żeś powiedziała?

- Głuchy jesteś? A nie, czekaj, przepraszam, zapomniałam, że twój mózg myśli powoli. – Na te słowa wyjął Mugen’a.

- Odszczekaj to. – Przyłożył mi katanę do szyi.

- Myślisz, że się ciebie wystraszę? Ja nie Lavi, Allen, Lenalee, ani żaden inny z Zakonu.

- Oi… - Zaczęli wszyscy.

- Zamknąć się! – Krzyknęliśmy oboje, a potem popatrzyliśmy na siebie z mordem w oczach.

- A mnie karci, za kłótnie z Kandą. – Powiedział Allen.

***Allen***

Ashe i Kanda zaciekle się kłócili i nawet Generał ich nie rozdzielił. Ja i Lavi się baliśmy się tej dwójki demonów, a Generał nie potrafił.

W pewnym momencie usłyszeliśmy golema Generała.

- O co chodzi, Komui? – Spytał Generał Tiedoll.

- Są z tobą, Kanda, Ashe, Allen i Lavi, Generale?

- Tak.

- To dobrze. Wysyłamy was do walki z Akumami. Dołączą do was również Marie i Miranda.

- Komui. – Zacząłem. – Ale mamy pewien problem. Ashe i Kanda się kłócą i nie umiemy ich rozdzielić.

- To nie moja sprawa. Sami to załatwiajcie. Wkrótce przyjdą do was Miranda i Marie i powiedzą, gdzie macie ruszać.

- Hai[5]. – Krzyknęliśmy wszyscy.

---

[1] Z jap. – kiełek fasoli

[2] Z jap. – głupi Kanda

[3] W japońskim używane jako, np. „hej, spokojnie”

[4] Z jap. – Zamknij się, debilu

[5] Z jap. – dobrze

----

Cóż, wiem, że jest mało Mirandy i Marie, ale nic nie poradzę ;w; Tak wyszło...

Ale ogólnie jak się Wam podoba? ^w^

Do napisania!

Zeswatajmy ich! ~ cz.1

                O siódmej rano zadzwonił budzik. Jak ja go nienawidzę… Powoli otwarłam oczy i rozciągnęłam się na łóżku, przy okazji ziewając.

Ubrałam się w uniform jak zawsze i poszłam na śniadanie.

- To co zwykle. – Rzuciłam do Jerry’ego.

- A może jednak dzisiaj zechcesz zjeść coś innego?

- Zawsze się mnie o to pytasz i zawsze moja odpowiedź brzmi: nie. Poddasz się wreszcie? – Uśmiechnęłam się.

- Nigdy. Przekonam cię, żebyś ruszyła coś innego niż tą sałatę.

- Na sałacie też się da żyć.

- A co ty, królik?

- Ja nie Lavi! – Nabrałam powietrza do ust. Po czym je wypuściłam. – A teraz dawaj tą sałatę, głodna jestem.

Kiedy Jerry podał mi miskę zerknęłam w bok, żeby zobaczyć czy ktoś stoi i… Stał. Lavi. Nie żyję. Patrzył na mnie jakbym mu wybiła całą rodzinę, a jego torturowała dopóki sam nie uciekł. I teraz chce się zemścić.

- A ty, co w takim złym humorze? – Spytałam. Ten zając nigdy się tak nie wkurzał jak mówiłam mu „królik”.

- Nie wyspałem się.

- A to ty się kiedykolwiek wysypiasz? – Spojrzałam na niego pytająco.

- To co zwykle? – Wtrącił się Jerry, a Lavi pokiwał głową.

- Tak. – Wziął liść sałaty z mojej miski.

- Ej! To moje, króliku!

- Teraz już nie. – Pokazał mi język. Popatrzyłam na niego morderczo, a on dalej się uśmiechał. Gdy Jerry dał mu jego śniadanie oboje zaczęliśmy szukać Allen’a wzrokiem.

Po chwili zauważyliśmy białowłosego i poszliśmy w jego stronę.

- Ohayo[1], Allen. – Powiedzieliśmy jednocześnie.

- Ohayo, Ashe, Lavi. – Uśmiechnął się niewinnie. I z nutką niewyspania.

- Rozumiem, że wszyscy są niewyspani.

- Wy też? – Spytał się.

- Lavi tak, a ja zawsze jestem niewyspana. – Cała nasza trójka się uśmiechnęła.

- Swoją drogą to widzieliście Lenalee? – Zapytał Lavi.

- Hm… Jak dobrze pamiętam to dzisiaj miała pomóc Komui’emu. – Stwierdziłam.

- No tak, Komui i jego kompleks młodszej siostry. – Uśmiechnął się i zaczęliśmy jeść. Allen i Lavi zaczęli o czymś rozmawiać, ale ja jak to ja – wolałam myśleć kompletnie o czymś innym.

W pewnym momencie zauważyłam Marie i Mirandę. Rozmawiali o czymś, a Miranda się śmiała. Jakby się tak przyjrzeć, to do siebie pasują.

Chwilę na nich popatrzyłam i wpadłam na genialny plan.

- Czemu oczy ci się świecą? – Spytał Allen, patrząc na mnie pytająco. Po tym pytaniu również Lavi zerknął na mnie z zaciekawieniem. Ja tylko uśmiechnęłam się „niewinnie” (w moim wykonaniu wyglądało to tak, jakbym właśnie wpadła na pomysł jak wykorzystać tą dwójkę siedzącą koło mnie).

- Co ty znowu knujesz?

- Nic takiego. Powiem wam po śniadaniu. Przyjdziecie do mojego pokoju, ne[2]?

- Dobra. – Odpowiedzieli oboje.

Szybko zjadłam moją sałatkę i poszłam do swojego pokoju. Wcześniej mówiąc jeszcze Allen’owi i Lavi’emu, żeby przyszli za dziesięć minut. I spędziłam te dziesięć minut na ogarnianiu pokoju.

Weszli bez pukania i od razu przeszli do rzeczy.

- Więc? O co chodzi? – Zapytał Allen.

- Usiądźcie sobie. – Wskazałam na łóżko. Wykonali moje polecenie i usadowili swoje cztery litery na materacu.

- Powiedz, bo nie wiem czy mam się bać. – Powiedział Lavi.

- Co myślicie o tym, żeby Marie i Miranda byli ze sobą? – Podobnie, do chłopaków, nie owijałam w bawełnę.

***Lavi***

Byłem w szoku. Pytanie Ashe poważnie mnie zdziwiło. Czy ona naprawdę planuje zeswatać tą dwójkę?

- Nudzi ci się? – Spytałem.

- Nie, po prostu twierdzę, że do siebie pasują.

- Ashe… - Westchnął Allen.

- Oj no weźcie! Przecież do siebie pasują! – Przez chwilę wszyscy milczeliśmy. Ashe była naburmuszona.

- Może faktycznie masz rację… - W końcu się odezwałem. – Tylko jak masz zamiar ich zeswatać?

- Allen? – Ashe zwróciła się do białowłosego. – Wchodzisz w to?

- Mam inne wyjście?

- Nie. – Ashe się uśmiechnęła.

- Więc? – Ponowiłem pytanie.

- Mam pewien plan, ale jednak trochę się będziemy musieli namęczyć.

- Kiedyś ci się za to oberwie. – Stwierdziłem.

- Zobaczymy. – Pokazała mi język. – Chodźcie do Jerry’ego.

***Ashe***

Oboje grzecznie wykonali moje polecenie. Cała nasza trójka po chwili znalazła się na stołówce.

- Hej, Jerry. – Uśmiechnęłam się.

- Co was tutaj sprowadza, hm? Jeszcze nie pora na obiad.

- Chcielibyśmy się spytać czy nie brakuje ci produktów żywnościowych.

- Ano, brakuje. Możliwe, że przy apetycie Allen’a zabraknie mi trochę na obiad. – Wszyscy zerknęliśmy na Allen’a.

- Nic na to nie poradzę.

- A co? Chcecie mi pomóc?

- Powiedzmy.

- Co ty znowu knujesz? – Spytał mnie Jerry.

- Czy zawsze muszę coś knuć?

- Tak. Ty zawsze coś knujesz.

- Zamknij się, króliku. – Zerknęłam na niego z mordem. – Chcę zeswatać Marie i Mirandę.

Na te słowa Jerry o mało co nie przywołał wszystkich w Zakonie do stołówki. Przypomniało mi się jak, pierwszy raz spotkał Allen’a.

- Uuaaaaaaa… - Jego głos pomału ucichł, ponieważ Allen i Lavi położyli dłonie na jego ustach.

- Słuchaj, nie możesz się nikomu wygadać, jasne? – Jerry pokiwał głową. – Dasz mi listę zakupów? Wyślę Marie i Mirandę.

Szybko napisał listę zakupów i wręczył mi ją. Kiwnęłam głową na znak „dzięki” i poszłam z dwójką moich towarzyszy poszukać Marie i Mirandy. Na szczęście ostatnio chodzą razem, więc łatwo ich znaleźć.

- Ohayo, Marie, Mirando. – Uśmiechnęłam się, jak twierdzi Lavi, uroczo.

- Ohayo, Ashe. – Odpowiedziała mi Miranda.

- Jerry ma do was prośbę.

- Jaką? – Zdziwiła się Miranda.

- Chciałby żebyście poszli razem na zakupy, ponieważ pomału kończą mu się produkty. Tu macie listę. Tak, więc my się już zwijamy! – Popchnęłam Lavi’ego i Allen’a w stronę mojego pokoju.

- Dlaczego tak szybko zwiałaś? – Spytał Lavi.

- Żeby nie dać im czasu na odpowiedź. Muszą iść razem i już.

- Jak chcesz. Tylko żeby potem się nam nie oberwało.

- Spokojnie, nie oberwie.

---

[1] Z japońskiego – cześć, hej

[2] Stosowane jako „prawda?”, np. „Przyjdziesz dzisiaj, prawda?”

---

I jak się podoba pierwsza część? ^^ I jakby ktoś miał jakieś wątpliwości: nic nie ćpałam xD

Do napisania! ^w^

Ohayappu~

Yo! ^w^ A więc jest to blog stworzony do pisania fanfic'ów ^^
Tło będzie się zmieniać w zależności od tego z czego będę pisać fic xD]
Post krótki, bo krótki, nie mam zamiaru się rozpisywać, tyle XD
Do napisania! ^w^